کارجو
 

banner3

banner2

banner1

banner4

banner5

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

نظر سنجی

به نظر شما توافق 5+1 تا چه اندازه در بهبود معیشت مردم تاثیر گذار خواهد بود؟

ایران در نقطه «انتخاب مسیر»: افراط‌گرایی یا عقلانیت؟!

(0 رای‌ها)
جعفر محمدی؛ ایرانِ امروز از منظر کلان تاریخی، در نقطه «انتخاب مسیر» قرار گرفته است و هر انتخابی که صورت پذیرد، دستکم تا میان مدت بر نسل کنونی و آتی اثر گذار خواهد بود.
ایران در نقطه «انتخاب مسیر»: افراط‌گرایی یا عقلانیت؟! واقعیت این است که جامعه ایران در حال یک جدال درونی بین تندروی و عقلانیت است. پتانسیل این را هم دارد که پذیرای پیروزی هر کدام از این دو گزینه باشد. یعنی مختصات جامعه ایرانی به گونه ای است که هم می‌تواند برای مدت‌های طولانی، هزینه های افراط را بپردازد و در لاک خود فرو رود و تبدیل به آتش زیر خاکستر شود و هم می‌تواند عقلانیت را در دامن خود بپروراند و با اشتیاق به جایگاهی که شایسته تاریخ ، تمدن و فرهنگ ایرانی است، برسد.
نکته این است که هیچ کدام از تندوری و عقلانیت نیز در یک جناح یا گروه خاص منحصر نیستند. هم در میان اصلاح طلبان افرطیونی وجود دارند که از درک مقتضیات روز برای تنظیم سرعت و مسیر اصلاحات عاجزند و لذا نقض غرض می‌کنند و هم در میان اصولگرایان تندروهایی هستند که جلوتر از نوک دماغشان را نمی‌بینند و اتفاقاً این‌ها بیشترین آسیب‌ها را به آنچه از آن دفاع می‌کنند، می‌زنند.
 در مقابل، در هر دو طیف، عقلایی حضور دارند که می‌توانند در عین دارا بودن اختلاف - که کاملاً هم طبیعی است - با یکدیگر کار کنند و فضای عقلانیت را بر کشور حاکم نمایند.
انتخابات هفتم اسفند، می‌تواند تعیین کند که مسیر کشور در میان مدت به کدام سمت است: افراط گرایی یا عقلانیت؟
 هر چند رویدادهای مربوط به تأیید صلاحیت‌ها، مایه خرسندی عمومی نبود ولی واقعیت این است که با همین بضاعت موجود نیز می‌توان، دستاوردهای حداقلی برای ریل گذاری قطار عقلانیت داشت و جز این، چاره چیست؟
 فراموش نکنیم که برای ساختن آینده ای بهتر برای فرزندان مان، هر چند که باید رؤیا و آرزو داشته باشیم ولی مسیر رسیدن به آن، از سنگلاخ واقعیت‌ها می‌گذرد و اگر ناهمواری مسیر ما را از حرکت بازدارد، مسؤولیت تیرگی فردا، با خودمان است.
انتخابات ریاست جمهوری 92 ، مصداق بارزی از ناهمواری مسیر و حرکت ملت است. یادمان نمی‌رود که بعد از رد صلاحیت هاشمی، چه موجی از شگفتی و ناامیدی جامعه را فرا گرفت و در مقابل، در اردوگاه تندروها، چه جشنی برپا بود؟!
و باز به یاد داریم که مردم ایران، به جای خانه نشینی در روز انتخابات و زانوی غم بغل کردن، نزدیک‌ترین گزینه به هاشمی را انتخاب کردند و نتایج آن اراده عمومی را امروز می‌توانیم در گشایش درهای جهان به روی ایران ببینیم.
 فرض کنید آن روز، مردم ایران با استناد به این که هاشمی را رد صلاحیت کردند، با صندوق‌های رأی قهر می‌کردند و بدین ترتیب، بعد از حذف هاشمی توسط شورای نگهبان، خانه نشینان نیز روحانی را حذف می‌کردند و فردی تندرو، با آرای حداقلی رئیس جمهور ایران می‌شد. آیا در چنان فرضی، امروز به جای آن که خبرهای مربوط به گشایش اقتصادی و ارتقاء تعاملات بین المللی و آمد و رفت بازرگانان ایرانی و خارجی و ... بخواندیم، اخبار مربوط به تحریم‌های جدید و تهدید به حمله را مرور نمی‌کردیم؟!
 امروز نیز وضعیت مشابهی حاکم است. بدون این که بخواهیم وارد قضاوت در عملکرد شورای نگهبان شویم، باید بگوییم که جریان تندرو از وضعیت کنونی میدان رقابت خوشحال است، درست مانند ایام بعد از رد صلاحیت هاشمی در انتخابات ریاست جمهوری.
عقلانیت و آینده کشور، امروز چشم به تصمیم یکایک مردم ایران دارد. اگر ایرانی‌ها ناامید شوند، صحنه و آینده را با دو دست خود، تقدیم «تندروی» می‌کنند و سالیان سال همه ما و فرزندان ما، باید تاوان این ناامیدی را بدهیم.
 اما اگر بپذیریم که ناگزیریم در «صحنه واقعی»  عمل کنیم و بدانیم که هر چند «انتخاب آرمانی» در دسترس نیست ولی باید «بهترین انتخاب‌های ممکن» را انجام دهیم، 2 اتفاق مهم رخ خواهد داد:
اول آن که تندروها، از ورود به مجلس بازخواهند ماند چرا که آن‌ها، بیش از این که وامدار رأی دهندگان خود باشند، مدیون کسانی هستند که در انتخابات رأی نمی‌دهند.
اتفاق دوم این است که نزدیک‌ترین گزینه‌ها به جریان عقلانیت وارد مجلس می‌شوند.
 این خطایی راهبردی خواهد بود اگر بپنداریم که یا «مجلس ایده آل می‌خواهیم» یا  «آن را دو دستی تقدیم افراطی‌ها می‌کنیم» تا مقدرات مان را تعیین کنند.
 عقل، همواره راه حل‌های جایگزین پیشنهاد می‌کند که به راه اصلی نزدیک‌تر باشند، ولو تقریبی و نسبی. این تجربه‌ای است که مردم ایران در انتخابات ریاست جمهوری 92، آن را به خوبی آزمودند.
روز هفتم اسفند، هر کدام از ما باید تصمیم بگیریم می‌خواهیم کدام جریان را تقویت کنیم: افراط گرایی یا عقلانیت؟! / عصر ایران
ارتباط با سردبير
news@zanjannews.com آخرین ویرایش در یکشنبه, 25 بهمن 1394 ساعت 22:00
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

1385 - 1394 © تمامی حقـوق این سـایت متعلق به روزنامه مردم نو می باشد .