کارجو
 

banner3

banner2

banner1

banner4

banner5

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

مــحل تبــلیغـات شمــا
تبــــلیغــات
www.cyberco.ir

نظر سنجی

به نظر شما توافق 5+1 تا چه اندازه در بهبود معیشت مردم تاثیر گذار خواهد بود؟

زهر و پادزهر اصولگرایان (بخش دوم و پایانی)

(0 رای‌ها)
تا قبل از زمانی که آقای رئیسی به‌طور قطعی ثبت‌نام کند، همه از احتمال دو قطبی‌شدن فضای انتخاباتی بین او و روحانی سخن می‌گفتند؛ دوقطبی‌ای که برخی نتیجه آن را به نفع آقای روحانی می‌دانستند و گروهی هم تحلیل‌های دیگری داشتند. حالا با آمدن آقای احمدی‌نژاد به صحنه، به‌نظر می‌رسد شرایط تغییر کرده؛ یعنی آن دوقطبی‌ای شاید شکل نگیرد. تحلیل شما از آمدن آقای احمدی‌نژاد چیست؟ فکر می‌کنید بخشی از سناریوی یک بازی بزرگ است؟ یا اینکه آمده تا بازی خودش را داشته باشد؟
زهر و پادزهر اصولگرایان (بخش دوم و پایانی) نخست بگویم من از آن افرادی هستم که آمدن امثال آقای رئیسی و آقای احمدی‌نژاد را به فال نیک می‌گیرم. تازه بازی انتخابات دارد قشنگ می‌شود؛ یعنی از سادگی درآمده و پیچیده می‌شود. بازی انتخابات وقتی پیچیده می‌شود، زیبا می‌شود و باید دید در این فضای پیچیده، کنشگرانی که وارد عرصه می‌شوند چه نوع کنشی را انجام می‌دهند و کنشگرانی که از هوش و خلاقیت بالاتری برخوردار هستند، می‌توانند بازی را ببرند. بنابراین من ورود این اشخاص را موجب شکوفایی و باطراوت‌ترشدن فضای انتخاباتی می‌دانم و از این منظر موضع خاصی ندارم؛ حداقل موضع منفی و سلبی ندارم. اما چرا آقای احمدی‌نژاد وارد صحنه می‌شود! اجازه بدهید برای اینکه مسئله پیچیده است، من مفروضات و سناریوهای مختلف را مطرح کنم و بعد تلاش کنیم ببینیم که به اصطلاح پوپر، بینه‌های مؤید و مبدل، پیرامون کدامشان جمع می‌شود؛ کدام تقویت می‌شود و کدام تضعیف می‌شود. به‌هرحال به‌عنوان گروهی که وارد عرصه شده‌ایم، باید تمام احتمالات را در نظر بگیریم. در یک بازی استراتژیک نباید فرض را بر حماقت و سادگی گذاشت و نباید به‌سادگی از کنار قضیه گذشت. بنابراین من یک‌سری از احتمالات را مطرح می‌کنم و بعد ببینید کدام یک از آنها می‌تواند بیشتر به واقعیت نزدیک‌تر باشد. در یک سطح تحلیلی، یک مفروض این است که ما بازی جناب آقای احمدی‌نژاد را پرده‌ای از یک نمایش بزرگ‌تر یا تاکتیکی در یک بازی بزرگ‌تر فرض کنیم؛ بازی‌ای که قبلاً ترسیم شده و سهم بازی ایشان از قبل مشخص شده است که چه حرکتی را داشته باشد و در کجای این جغرافیا باید حرکت خود را انجام دهد و با چه تارگتی. این تحلیل می‌تواند مبتنی بر چه فرضیه‌هایی باشد؛ خب جناح راست و اصولگرایان باز به این نتیجه رسیدند که وقتی فضا به یک شکل نظری، دوقطبی می‌شود؛ ممکن است حاصل این باشد که کاندیدای مورد نظر آنها در اکثریت افکار عمومی به حاشیه کشیده شود. بنابراین، فضا را باید جوری تدبیر و از آن عبور کنند. دوما وقتی فضا دوقطبی می‌شود، زیبای خفته به صحنه می‌آید.  وقتی هم به صحنه می‌آید، اکثریتشان به طرف اصلاح‌طلبان تمایل نشان می‌دهند. حالا چگونه باید جلوی این بازی را گرفت!؟ می‌توان بازیگری داشت که این بازیگر اولاً یک ته‌مایه اپوزیسیونیستی داشته باشد و بعد هم در فرایند انتخابات بتواند این چهره را پررنگ‌تر کرده و کاملاً در یک قالب اپوزیسیونیستی قرار بگیرد؛ با سخنانی که می‌گوید و با کنشی که وارد انتخابات می‌شود، آن هم برخلاف توصیه رهبری؛ خب وقتی با این چهره وارد بشود و بازی‌ای را بکند که بتواند علاوه بر آن پسینه مردمی و سازمانی، رأیی که خودش داشته، در یک فضای قشر خاکستری، زیبای خفته هم یک حضوری داشته باشد و با چهره اپوزیسیونیستی‌اش بتواند بسیاری از آنها را به طرف خودش سوق دهد. حتی آن گروهی را که در انتخابات‌ها بین بد و بدتر، بد را انتخاب نمی‌کنند، بلکه بدتر را انتخاب می‌کنند.
پس در این سناریو، احمدی‌نژاد تایید صلاحیت می‌شود.
بله. تأییدصلاحیت می‌شود. سناریوی دوم این است که حتی اگر رد بشود، چهره اپوزیسیونیستی او تقویت می‌شود و یک نوع سرمایه اجتماعی را کسب می‌کند که این سرمایه اجتماعی را می‌تواند تقدیم نفر بعدی کند. بنابراین، فرض خودش این است که دارد وارد یک بازی برد- برد می‌شود؛ بازی‌ای که چه شکست بخورد و چه پیروز شود، هردویش برد است. چه ردصلاحیت شود و چه تأییدصلاحیت شود، بُرد است. چون اگر تأیید صلاحیت شود، به فضای انتخابات می‌آید و تلاشش را می‌کند تا آرا را جلب کند، ردصلاحیت هم شود، چهره اپوزیسیونیستی بیشتری پیدا می‌کند که می‌تواند هم افکار عمومی را تهییج کند و هم می‌تواند از این فضای سازمان رأی خود به‌نفع نفر بعدی بیشتر استفاده کند.
 مطرح‌کردن امثال بقایی با این عنوان که ایشان زندان بوده، آفتاب ندیده و... کاملاً نشان می‌دهد در ادبیات هم ایشان به دنبال تقویت آن چهره اپوزیسیونیستی خود و اطرافیانش است؛ یعنی مفروضش این است که شاید در آستانه انتخابات با این برگ می‌توان بازی کرد و حتی می‌توان با این برگ پیروز شد. شاید با این تحلیل چنین حرکتی را دارند انجام می‌دهند. اما فرض دومی که وجود دارد، این است که ایشان قبلاً در بازی بزرگی نبوده است، چه‌بسا، اصولگرایان قاصر از این بودند که اساساً چنین بازی بزرگ و استراتژیکی را ترسیم کنند که این احتمال زیاد است. فرض دومی که به وجود می‌آید این است که اکنون که ایشان وارد صحنه شده، فرصتی را هم همراه خود دارد یا نه! به‌هرحال بی‌اذن وارد حریم شده است، فرض این است. بی‌اذن وارد حریم شده و قسمت و جزئی لایتجزا از بازی شده است. در این شرایط آیا باید او را در فضای اصولگرایی تهدید حساب کرد! یا فرصت؟! آیا ما از معایب ورودش می‌توانیم پرهیز کنیم، ولی از مواهب ورودش بهره ببریم؟ بله. از این به‌بعد می‌تواند وارد بازی شود؛ یعنی اگر قبلاً جزئی از بازی نبوده، الان می‌تواند جزئی از بازی شود؛ یعنی اصولگرایان از این فضا استفاده کنند تا بتوانند رأی آقای روحانی را بشکنند. چون ایشان بیشترین استعداد در میان کاندیداهای اصولگرایی را برای شکستن رأی روحانی دارد. سومین گزینه‌ای که من راجع‌به آن فکر کردم این است که فرض ما این باشد که آقای احمدی‌نژاد اساساً از خانواده به‌اصطلاح تصمیم‌ناپذیرها و تدبیرناپذیرهاست. او در تفاوت، چهره می‌شود و ایشان از هنر به ‌حیرت ‌انداختن و ایجاد شگفتی‌کردن بسیاری برخوردار است و مثل فارماکوی افلاطون می‌ماند؛ هم زهر است و هم پادزهر. هم درد است و هم درمان. می‌تواند این دو چهره را داشته باشد. اگر چنین حرکتی داشته باشد، به شوکی نیاز دارد که در پی آن دفعتاً نقل‌ونقل هر محفلی می‌شود؛ اذهان را به کار می‌گیرد و یک فضایی را ایجاد می‌کند که ذهن‌ها، قلم‌ها، تحلیل‌ها و تجویزها همه متوجه آن می‌شوند و بازی اصلی یک جای دیگر صورت می‌گیرد. بنابراین، چنین حرکتی روکشی است بر بازی اصلی و این می‌تواند یک بازی مجازی و فرعی باشد که اصل را از اذهان دور کند... .
که باز در خدمت سناریوی اصولگراها درمی‌آید.
بله. حتماً.
یعنی تا به اینجا احمدی‌نژاد بازی خودش را نمی‌کند، بلکه در خدمت بازی است.
بله. به یک شکلی، یک توافق نانوشته و پشت‌پرده می‌تواند انجام شود. برای همین به نظر می‌رسد، باوجود اینکه فضاهای رسانه‌ای اصولگرایان علیه حرکت احمدی‌نژاد بوده، اما این حرکت با این واکنش‌ها به نظر من درخور هم نیستند؛ یعنی یک حرکت بسیار بزرگ است، یک عبور بَین است و شاید بشود گفت که یک چالش بزرگ است. بنابراین می‌توان اصلاً فرض کرد که در پس پرده، یک بازی‌ای دارد صورت می‌گیرد که گفتم این هم قسمتی از بازی است. مفروض بعدی این است که آقای احمدی‌نژاد با چهره اولترااپوزیسیونیستی که به خودش می‌گیرد، چه‌کار می‌کند!؟ شرایط را فراهم می‌کند برای یک ردصلاحیت، اما با ردصلاحیت خود، این امکان را فراهم می‌کند برای ردصلاحیت یکی مثل خودش. اگر او هشت سال رئیس‌جمهور و مقبول بسیاری از بزرگان و نهادها هم بوده و رد می‌شود، طبیعتاً فرد دیگری که چهارسال رئیس‌جمهور بوده و مغضوب بسیاری از بزرگان و نهادها نیز هست؛ به‌راحتی می‌تواند در پرتو این ردصلاحیت (ردصلاحیت احمدی‌نژاد)، ردصلاحیت شود.
یعنی درواقع آمده که ردصلاحیت گزینه مستقر را تسهیل کند؟
بله. یعنی هر دو رد بشوند.
 که اگر این هم باشد، باز می‌تواند قسمتی از یک سناریو باشد؟ یعنی این حرکت نمی‌تواند خودجوش اتفاق بیفتد.
بله. یک زمانی مرحوم شریعتی می‌گفت به سر عقل‌آمدن سرمایه‌داری؛ الان می‌گوییم به سر عقل‌آمدن اصولگرایی و استفاده از عُقول متصل و منفصل برای اینکه بازی را پیچیده‌تر کنند.  اگرچه بسیاری بعید می‌دانند و من هم بعید می‌دانم که چنین عقلانیتی شکل گرفته باشد، اما چون دارم ترسیم مفروضات می‌کنم، این مفروض هم در این مجموعه قرار می‌گیرد و من ترجیح می‌دهم مفروض‌ها را ببینم و همیشه ترجیح می‌دهم که رقیب را عاقل و هوشمند فرض کنم، نه ساده. خب طبیعی است که قاعدتاً مفروضی را در نظر بگیریم. می‌تواند در کنار این، یک هاله نوری هم باشد. من این را بعید نمی‌دانم که باز دوباره از رهگذر ارائه هاله نوری، خوابی، توهمی و رؤیایی و به‌اصطلاح از این‌گونه مسائل یک مسئولیت تاریخی حضور بر عهده اشخاصی گذاشته شود و در اثر یک استخاره، وظیفه شرعی و مردمی و تاریخی خودشان بدانند که حتماً وارد صحنه شوند. این هم می‌تواند مطرح باشد که آقای احمدی‌نژاد نقش بازیگری را بازی می‌کند که به‌اصطلاح چاره‌ای جز انجام چنین حرکتی ندارد. یک بازیگری که باید بی‌محابا وارد شود و دفاع را کامل رها کند و سراپا حمله شود.
 بنابراین می‌تواند این مسئله هم باشد که بالاخره بازیگری که چیزی برای ازدست‌دادن ندارد، طبیعتاً باید سراپا حمله شود. طبیعتاً ایشان هم دارد چنین حرکتی می‌کند. برخی بر این تحلیل هستند که ایشان دارد پل‌های پشت سر خود را خراب می‌کند و خود را به انتها می‌رساند و حرکتی انتهایی انجام می‌دهد و فرض بر این است که ایشان دارد چنین حرکتی می‌کند. با این حال، در این سطح نسبت به عقلانیت ایشان مشکوک نیستم و ایشان را در تحلیل نهایی بازیگر هوشمندی می‌دانم.
در هر فرضی ببینید! الان صورت‌مسئله بازی ما چیست. صورت‌مسئله شرایط انتخاباتی ما چیست؟
صورت‌مسئله‌اش این است که ایشان آمده و وارد صحنه شده و باز صورت‌مسئله این است که چه صلاحیت ایشان شناخته شود و چه شناخته نشود، یک چالش بزرگ است. اگر شناخته شود که به‌هرحال شرایط بسیار رادیکالی خواهیم داشت و شرایط انتخاباتی رادیکالیزه می‌شود و ایشان آمده آنچه را که در این مدت در دل و سینه داشته آشکار کند و بتواند در فضای مناظراتی تا آنجا که صدا پیدا می‌کند، مطالب خودش را بیان کند. بنابراین فضا را به لحاظ روانی و فضای احساسی کاملاً قطبی و رادیکالیزه می‌کند و خب این چالشی جدی در شرایط کنونی است. اگر هم صلاحیت او شناخته نشود، نظام را با این چالش مواجه می‌کند؛ رئیس‌جمهوری که هشت سال حضور داشته و به‌هرحال مقبول و مشروع و کارآمد فهمیده می‌شده، به راحتی کنار گذاشته می‌شود. در هر دو صورت در شرایط کنونی برای نظام چالش بزرگی را به همراه خواهد داشت، ولی به‌هرحال فضای انتخاباتی را هم به سمت و سویی می‌برد که دیگر بازی بسیط، بازی مرسوم و معروف انتخاباتی و ستادهای انتخاباتی معنا پیدا نمی‌کند.
تیم روحانی چه باید بکند؟
تیم آقای روحانی باید شرایط را متفاوت از شرایط ۹۲ ببیند. امکان بازتولید شرایط ۹۲ به‌راحتی در شرایط کنونی میسر نیست. ایشان هم به یک تیم بسیار خلاق احتیاج دارد که بتواند در شرایط کنونی متفاوت عمل کرده و فضای خموده جامعه و قشری را که ریزش کرده، از آن ایشان کند و دوباره به صحنه بکشاند. بنابراین به تیمی احتیاج دارد که هم به‌لحاظ تشکیلاتی و هم به لحاظ کارکردی و هم به‌لحاظ سیاست‌ها و تاکتیک‌ها و استراتژی‌ها تیم متفاوت و باطراوتی باشد و بتوانند شرایط کنونی را متفاوت از سال ۹۲ تدبیر کنند.
اگر به سناریوهای یادشده، قالیباف و دیگر مردان اصولگرا را هم اضافه کنیم، چه فرضیاتی را می‌توانیم مطرح کنیم. آیا شرایط تغییر می‌کند یا نه؟ آیا می‌توانیم از این گزاره کلی استفاده کنیم که خب همه اینها در خدمت شکستن آرای روحانی هستند؟
بله. همان بحثی که گفتم. ببینید! اصولگرایان از این امکان و استعداد برخوردار نیستند که با یک کارت بازی کنند و در مقابل یک کارت طرف مقابلشان، پیروز باشند. بنابراین باید تجمیع کارت‌ها را داشته باشند؛ کارت‌هایی رنگارنگ و از همه رنگ که بتوانند با سلایق و علایق طیف‌های مختلف مردمی و اصولگرایی بازی کنند و هر کدام قسمتی را (تکه‌ای از این جغرافیای جمعیتی را) از آن خودشان کنند.  این‌ها نباید کپی‌پِیست همدیگر باشند. این‌ها حتی باید جاهایی با هم متفاوت باشند. جایی حتی ناقد همدیگر باشند. اما در تحلیل نهایی چه چیزی حاصل می‌شود؟ این‌ها همه عضوی از یک خانواده بزرگ اصولگرایی هستند. خودشان را ذیل چتر فراخ اصولگرایی تعریف می‌کنند؛ اگرچه متفاوت هستند اما بالاخره فرزندان یک خانواده هستند و در تحلیل نهایی می‌خواهند آن گفتمان و اصولشان را به شکلی محقق کنند.
بنابراین لاجرم باید روی دوش این بازیگر، بازیگر دیگری بنشانند تا بازیگر رشیدی بالاخره در تجمیع این بازیگران ایجاد شود که از استعداد مقابله با یک تک‌کارت رقیب برخوردار شود. آن رقیب در هر فرض غول است. باید دست در دست هم بدهند و روی دوش همدیگر سوار شوند و در کنار هم قرار بگیرند تا در مجموع تبدیل به غولی شوند که بتوانند با طرف مقابلشان مواجهه داشته باشند. این فضایی است که در حال ایجاد است. بنابراین هرچه بتوانند از این افراد مطرحی که پشتوانه رأی دارند، وارد صحنه کنند، به نظر من درنهایت در جهت تحقق همین سناریویی است که من اول بحث گفتم؛ این است که بتوانند انتخابات را به مرحله دوم بکشانند.
فکر می‌کنید کدام‌یک از این مفروضات به فضای فعلی نزدیک‌تر است؟ اگر یک فرضیه را بگذاریم که همه اینها آمدند تا درنهایت سبد رأی‌شان را به یک گزینه واگذار کنند و آن گزینه آن‌قدر قدرتمند شود که بتواند ماجرا را به مرحله دوم بکشاند، روحانی باید چه کار کند؟
به‌نظر من آقای روحانی و تیمش باید شرایط را جدی بگیرند و برای یک شرایط جدی و پیچیده تبیین و تدبیر کنند. شاید بشود گفت هیچ‌گاه عزم جریان اصولگرایی آن‌قدر جزم نبوده تا اجازه ندهد یک رئیس‌جمهور دوره چهارساله‌اش به هشت سال تبدیل شود. بنابراین دارد از تمامی امکانات و استعدادش بهره می‌گیرد که بتواند این مهم را محقق کند. خب در این شرایط باید آقای روحانی و تیمش واقف باشند که بالاخره حتی اگر بازی انتخاباتی به دور دوم کشیده شود و حتی اگر در دور دوم آقای روحانی موفق به پیروزی شود، دیگر آن روحانی‌ای نیست که می‌تواند در دور اول با یک رأی بالا و قاطع پیروز شود.  ما در شرایط کنونی به یک رئیس‌جمهور مقتدر احتیاج داریم، به یک رئیس‌جمهور مردمی که با اکثریت قاطع رأی بتواند وارد صحنه شود تا بتواند در عرصه تصمیمات و تدبیرها اقتدار لازم را داشته باشد. اگر روحانی‌ای که در مرحله اول به‌هرحال با اکثریت آرا وارد پاستور شده، با این همه چالش و ناهمواری روبه‌رو شده، در مرحله دوم وارد پاستور شود، به‌نظر من یک روحانی صیقل‌خورده است. روحانی‌ای است که تیزی‌هایش گرفته شده و به یک معنا اهلی و رام شده است و بسیاری از اقتدارش را دودستی تقدیم کرده است.  طبیعتاً ایشان نباید حتی اگر چنین فضایی وجود دارد، اجازه دهد که رخ دهد. آیا این امکان وجود دارد که چنین فضایی ایجاد نشود؟ بله. به نظر من چنین استعدادی در سازمان رأی ایشان کماکان به صورت بالقوه وجود دارد. مهم این است که با تدبیر و با تاکتیک‌ها و استراتژی‌هایی که اتخاذ می‌کنیم، این شرایط بالقوه را بالفعل و شکوفا کنیم. این هم منوط بر این است که ستادهای انتخاباتی روحانی باید گستره خود را به گستردگی تمام جامعه بگیرد، جای بوروکراتیک ایجاد نکند و بتواند از تمامی ظرفیت‌های جامعه و تمامی نخبگان جامعه که به‌اصطلاح دلی در گرو شرایط بهتری برای آینده جامعه دارند، بهره ببرد و آنها را فعال کند.
تیم روحانی باید از ظرفیت‌های اصلاح‌طلبی و نشاطی که در جریان اصلاح‌طلبی است، به صورت واقعی و حقیقی و نه ابزاری نهایت بهره را ببرد. به‌هرحال جریان اصلاح‌طلبی یک جریان بانشاط و خلاق جامعه ماست و عملاً به صورت تجربی نشان داده که در آستانه انتخابات می‌تواند کاملاً انشای نو بنویسد و می‌تواند دفتر جامعه را ورق بزند و دیگران را با شگفتی مواجه کند. این بستگی دارد به اینکه آقای روحانی و تیمش چقدر در این زمینه‌ها فعال می‌شوند که ما امیدواریم این زمینه‌ها عملیاتی شود.
اگر بخواهیم جمع‌بندی کنیم؛ ارزیابی من از فرمایشات شما این است که همه این مفروضاتی که در کنار هم چیدیم و درباره‌اش صحبت کردیم، بخشی از سناریو است.
می‌توان این فرض‌ها و این سناریوها را هم در گوشه‌ای از ذهن داشت. این هم می‌تواند یک سناریو باشد و باید برایش از قبل تمهید کنیم. به‌هرحال در یک بازی استراتژیک که وارد می‌شویم، باید تمام شهود را در نظر بگیریم و برایش تمهید کنیم. اگر بازی به این پیچیدگی نباشد و کاملاً بسیط و ساده باشد که فبها! اما اگر بازی پیچیده باشد و تو آن را بسیط فرض کنی، تمهید و تدبیر نمی‌کنی و دفعتاً می‌بینی که در یک بن‌بست قرار گرفته‌ای و بالاخره به وسیله همان رقیبی که ساده فرض کردی، در سه‌کنج رینگ قرار می‌گیری. برای اینکه در سه‌کنج رینگ قرار نگیری، باید شهود مختلف بازی را در نظر بگیری و برایش تمهید کنی. این معنایش این نیست که لزوماً و ضرورتاً یکی از این مفروضات صادق است. این‌ها شهود متصوره است که ما باید برای هر کدامشان برنامه خاص خودمان را داشته باشیم.
فکر می‌کنید جریان اصولگرایی آن‌قدر به این عقلانیت رسیده که بخواهد در قالب این بازی وارد عرصه انتخابات شود؟ چون به‌هرحال اینها گزینه‌هایی هستند که در ذات خود همدیگر را قبول ندارند و مخالف هم هستند و تا دیروز جمع‌شدنشان در کنار هم کار سختی بود. آیا اصلاً این شدنی هست که اینها بخواهند برای رسیدن به یک هدف مشخص و بزرگ از همه این اختلافات و این انتقادهایی که نسبت به هم داشتند، بگذرند؟ یعنی به این عقلانیت رسیدند؟ یا درواقع چون یک سناریو طراحی شده، براساس آن سناریو رفتار می‌کنند؟
تردید دارم به این سطح از عقلانیت رسیده باشند، اما دعا می‌کنم. من یک جریان اصولگرایی عقلایی را به نفع جامعه می‌دانم. هر چقدر بازی سیاسی ما عقلایی‌تر و خردمندانه‌تر شود، این به نفع جامعه ماست و این نشانگر بلوغ و شکوفایی فرهنگ سیاسی در جامعه ماست. ما به این موضوع احتیاج داریم. ما واقعاً به بازی بزرگان و به بازی عقلا احتیاج داریم نه بازی کودکانه‌ای که از روی احساس صورت می‌گیرد. بنابراین من آرزو می‌کنم که جریان اصولگرایی به چنین بلوغ و عقلانیتی رسیده باشد که بداند در شرایط خاص با کدام کارت باید بازی کند و چگونه باید بازی کند و این در مجموع به‌نفع سیاست و به‌نفع جامعه امروز ماست. ولی اگر بپرسید که واقعاً چنین چیزی صورت گرفته، اکنون تردید دارم. روزنه‌هایی از یک گام به جلو در عرصه عقلانیت مشاهده می‌شود، اما این را که کاملاً الان روند براساس یک بازی از قبل طراحی‌شده استراتژیکی دارد صورت می‌گیرد، با اینکه به صورت گزینه مطرح کردم، کاملاً بعید می‌دانم. / شرق
ارتباط با سردبير
news@zanjannews.com
Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

1385 - 1394 © تمامی حقـوق این سـایت متعلق به روزنامه مردم نو می باشد .