عالی!خیلی خوبخوبمتوسطضعیف

امتیاز: (0 رای)

مهدی سهرابی- بیش از یکماه از روزی می‌گذرد که پارچه نوشته‌های روی در و دیوار شهر آن را به افرادی تبریک می‌گفتند که مدتهاست از اذهان پاک شده‌اند و کمتر کسی در روزهای دیگر سراغی از آنها می‌گیرد. تا یک ماه پیش در قیدار مراسم زیادی برای معلولان برگزار شد و همه این روز را به معلولان تبریک گفتند تا روز معلول سال بعد فرا رسد ولی این حقیقت تلخ همچون همیشه وجود دارد که کسانی بر روی تقویمها روزی را به خود اختصاص می‌دهند که فراموش شده‌اند. قانونی به نام قانون جامع حمایت از معلولان وجود دارد که در 16 بند تدوین شده و رعایت آن به هیچ زمان و مکان خاصی محدود نمی‌شود اما از این قانون هم مانند صاحبان اصلی آن تنها یک روز در سال یاد می شود و پس از آن انتظار سال بعد را می‌کشد.
خدابنده هم به عنوان قسمتی از کشور پهناور باید شاهد اجرای قانون مذکور باشد و بهتر است چگونگی اجرای آن را از زبان کسی بخوانید که خود جزو جمعیت معلولان شهرستان است و بهتر از هر کس دیگری می‌تواند بیان‌کننده مشکلات خود در شهری چون قیدار باشد. شهری که امکانات زندگی را برای سالمها کم دارد چه برسد به کسانی که لقب معلول گرفته‌اند.
یاور امینی به نمایندگی از همه معلولان قیدار می‌گوید: معلولیت برای ما محدودیت نیست و معلولیت محرومیت می‌باشد چون ما که معلولان از بسیاری خدمات محروم هستیم که اگر بخواهم همه آنها را بازگو کنم باید یک روز کامل به من اختصاص دهید و باهم چرخی در این شهر بزنیم. ما قبول کرده‌ایم که به لحاظ نقص در عضوی از بدنمان معلولیم و این موضوع را باور داریم. این تقدیر ما بوده و سرنوشت ما این است که انسانهای دیگر با دیدن ما شکر تن سالم خود را به جای آورند.
او ادامه می‌دهد: چرا قانون در شهر و کشور ما به درستی اجرا نمی‌شود؟ چرا امروزه معابر و بسیاری از ساختمانهای عمومی مناسب‌سازی نشده‌اند تا امثال من نیز قادر به استفاده از آنها باشند؟ چرا تاکسی ویژه معلولان در شهر ما وجود ندارد و رانندگان تاکسی معلولان را سوار نمی‌کنند و برای یک تاکسی باید مدتها کنار خیابان انتظار بکشیم؟ چراکمک به معلول باید از روی ترحم باشد؟ در همین رابطه یکی از اتفاقات جالبی که برای خودم افتاد این بود که یک روز در زنجان سوار بر اتوبوس بودم که پیرمردی به جوانی که روی صندلی نشسته بود گفت: «بلند شو تا این بدبخت روی صندلی بنشیند» راضی بودم از زنجان تا قیدار را پای پیاده طی کنم ولی کسی به من بدبخت نگوید.
نماینده معلولان قیدار می‌گوید: قرار بود صدا و سیما در مورد معلولان فیلمهای آموزشی بسازد تا آگاهی مردم و طرز تفکر آنها بهبود یابد ولی این موضوع هم فراموش شد. امروز اکثر مردم فکر می‌کنند یک معلول باید با معلول دیگری ازدواج کند چون اگر این اتفاق بین معلول و فرد سالم به وقوع بپیوندد صاحب فرزند معلول خواهند شد در حالی که همه این افکار اشتباه هستند. چرا ادارات دولتی از استخدام معلولان سرباز می‌زنند در حالی که طبق قانون جامع حمایت از معلولان سه درصد استخدام ادارات دولتی به معلولان اختصاص دارد اما غیر از بهزیستی اداره دیگری آن را رعایت نمی‌کند.
اما درددل معلولان قیدار تمامی ندارد چنانکه امینی بازهم ادامه می‌دهد: معلول باید با اندک مبلغ مستمری که دریافت می‌کند زندگی کند. به کسی که در روز کمتر از دو دلار درآمد داشته باشد و یا ماهانه درآمد او به کمتر از 600 هزار تومان برسد، زیر خط فقر می‌گویند و خانواده معلولی که پنج نفر باشد ماهانه 50 هزار تومان یعنی 10 هزار تومان برای هر نفر مستمری می‌گیرد. با این مستمری نمی‌توان زندگی کرد و حتی تماشای زندگی هم ممکن نیست. ما گله‌ای از مسئولان بهزیستی نداریم چون اگر قرار باشد پنج کیلو برنج را بین 100 نفر تقسیم کنند معلوم است چه مقدار به هر نفر می‌رسد. به عنوان یک فرد معلول درخواست دارم که قانون جامع حمایت از معلولان اجرا شود چون معلول هم مانند هر فرد دیگری از این اجتماع حقوقی دارد.
ای کاش روزی فردی که در معلولیت را به دلیل فقر و بیکاری چشیده بود، مسئول این کشور می‌شد تا معلولان را واقعاً درک کند. خداوند استعدادهای زیادی را در نهاد معلولان قرار داده که امروزه دیدن آنها برای همه مردم میسر است.
درددلهای یک معلول قیداری را خواندید ولی با کمی توجه به وضعیت شهر قیدار و در نظر گرفتن قانون جامع حمایت از معلولان این نکته کاملاً قابل رؤیت است که تا حدود زیادی توجه خاصی به حقوق معلولان نشده است.
نمود مهم این موضوع وضعیت فیزیکی و مناسب‌سازی فضای و شهر ادارات دولتی است که هر معلولی را از مراجعه به مکانهای عمومی منصرف می‌کند. این مشکلات تنها به معلولان شهر قیدار مختص نمی‌شود و در همه شهرهای خدابنده می‌توان این کمبودها و معضلات را مشاهده کرد. همانطور که قانون جامع حمایت از معلولان که برای تأمین حقوق معلولان و فراهم آوردن حمایتهای لازم از‌ آنها تدوین شده، در کشور مشکل اجرایی دارد و چندان به مواد آن اعتنایی نمی‌شود خدابنده نیز از این قافله عقب نمانده است.
در حال حاضر چنین قلمداد می‌شود که حمایت از معلولان تنها به عهده بهزیستی می‌باشد ولی اجرای کامل قانون مذکور نیازمند توجه ارگانهای دولتی است. طبق قانون حمایت از معلولان غیر از بهزیستی بخشهای دیگری نیز در این قانون دخیل‌اند و متأسفانه بهزیستی در این میدان تنهاست.